Tidleg i haust hadde eg 3 dagar på retreat.  Etter kvart stille retreat. Du snakkar ikkje, lever berre i stillhet, tidebønner, god mat, ruslar rundt i naturen, tenkjer, sansar og bed.  Ei av oppgåvene var å meditera over bibelteksten til denne sundagen.  Den vart ganske levande. Såpass at eg valde å finna penn og ark og skriva ned tankane, etter ein tur i heia på høg-Jæren. 

Denne veka henta eg fram notata og tilpassa dei ørlite til denne sundagen.  Det betyr at preika i dag er ein meditasjon.  De får sjans til å tenkja og sjå ting føre dykk i hop med mine ord. Om det går godt?  Det er berre å prøva, det er slik det vert.  Det er lov å lukka auga, eller la dei kvila i glasmaleriet.  For å hjelpa til å halda tråden og ana litt meir om vegen meditasjonen tek, så har eg sett stikkorda på skjerm. 

DEI KJEM TIL DEG 
Dei finn deg på vegen du vandrar. 
På støvete stiar. 
I sol og varmedis og stundom i søle og kulde. 
Dei kjem til deg med alt dei ber på, 
børene dei ikkje får til å leggja av seg. 
Eller undring og takk som ikkje er til å begripa. 
 
Dei kjem til deg slik me kan gjera nå, 
med tankar om livet og døden, med takken og bønna, 
øre av glede over dei nyfødde, 
over slekt som vidar seg ut, 
varme av takk og litt skjelvande for det som skal koma i livet. 

Dei kjem til deg. 
Dei har fått det for seg at dei kan koma med alt. 
For vegen du vandrar, er deira veg. 
På vegen med liljer på marka og fuglar under himmelen  
får livet løft og lengsel, fred og takk. 
Du får sorg og synd, utanforskap og funksjonstap  
til å ikkje vera endeleg. 

Dei kjem til deg med alt muleg, 
du som vandrar alle sin veg. 
Før du til sist skal vandra berre din, 
det siste stykket med alle sine bører på deg, 
alle dei som ingen kan bera eller ta vekk. 
Men du vil! Og kan! 

Og før det: 
Du løftar av det du kan når du er på deira veg. 
Dei som kjem til deg, 
ikkje nødvendigvis i flokk, om dei er mange. For: 

HAN KJEM TIL DEG 
Forstandaren kjem til deg, før han misser forstanden. 
Han kjem med det kjæraste han har, 
ei jente som ennå bur heime. 
Han kjem med det vondaste inni seg, 
ei uro som ikkje er til å bera. 
Ho er sjuk. 
Dødsens alvor, eit tap som ikkje kan tenkjast. 

Han kjem til deg, og kjende deg nok. 
Frå synagogen i landsbyen der du har venner å bu hos. 
Kan du hjelpa henne? 
Leggja hendene på, så døden ikkje får ta henne? 

Han kjem med djupaste naud. 
I dag, på ein dag, der foreldre kjem med djupaste takk. 
Men gjerne med same bønn:  
Kan du leggja hendene på henne og han? 
Ta vare på. La dei høyra til hos deg og i livet. 
Ikkje i tapet og det unevnelege. 

For det står om liv og død! 
Og han som kjem til deg, får den vondaste av alle beskjedar. 
Det nyttar ikkje lenger. 
Livet har slokna. 
Døden tok. 
Det er ikkje meir å bry Meisteren med. 
Og lyset i auga sloknar. 
Og der: 

DU KJEM TIL HAN 
“Ver ikkje redd, berre tru!” 
Er det muleg å ta imot slikt? 
Håp, når håp er ute. 
Trøyst, når all erfaring, vitner og viten  
seier at døden er komen og ingen retur finst. 

Har verda sett nokon som du? 
Ord som ingen andre seier eller kan sei. 
Ord med realitetar inni seg. 
Ikkje bare tome, lettvinte og dobbelt skuffande. 

Det er profetert om deg: 
“Du bryt ikkje eit knekt siv  
og sløkkjer ikkje ein rykande veike.” 

Du kjem til han, den eine, slik du mange gonger har gjort og gjer. 
Trøyst og håp er varemerket ditt. 
Kan eit vanleg menneske ta det til seg? 
“Ver ikkje redd, berre tru!” 

Du går mot hans hus, heim til han. Handling følgjer ord.  Og så.... 

DU KJEM TIL DEI 
Dei som alt har teke alle realitetar inn over seg. 
Dei som klagande støttar familien i botnlaus sorg. 
Dei er velmeinte. 

Dei er høglytte. 
Kven av oss er ikkje dei? Realistar. Skeptikarar. 
Snare til å fanga situasjonen at håp er ute. 
Me veit jo, lever i opplyste tider, fer ikkje med falsk trøst! 

Realistar er fine folk, 
men er det dei som opnar døra til draumar, 
til håp, tru og undring? 
Er det derfor du tek dei så hardt, Jesus? 
Bed dei slutta med gråt og skrål. 
Ja, driv dei ut av huset, ut av syne, 
slik du ein gong skal gjera når du går din veg til endes. 
Når du driv ut pengevekslarar og reinsar templet for kjøp og salg. 

Du vil ha heilage stader, 
der bønn får tid og rom, 
der Gud får gripa inn, 
der enkeltmennesket vert høyrt 
og under kan skje! 

Du kjem til dei og til slike og skrellar av 
alt som står i vegen for det som Gud gjer, 
for det beste eit menneske treng. 

For det beste er ikkje ein kakofoni 
av klagegråt og klagesnakk i verda. 
Det er visst heller ikkje at flest muleg folk skal få verta tilskuarar, 
sjølv ikkje til underet at livet sigrar over døden. 

Når du kjem til dei, til dei mange, 
er det ikkje for å oppvurdera klagesangen 
eller skaffa eit lovsangskor og ein vitneskare. 
Nei, alt samlar seg i dette eine.... 

DU KJEM TIL HENNE 
Ho som feber og infeksjonar har tatt. 
Nå er alt omsorg. Sensasjonsfritt. 
Alt er livet først. 
Alt er å gjera godt. Berga, hjelpa. 
Nå er det mor og far som får vera der. 
Dei næraste. 
Og håndtrykket.  
Ei hånd utan kraft og liv  
vert lukka inn i hånda med mest kraft og liv i seg. 
Til orda: “Vesle jente, stå opp!” 

Eit under skjer. 
Blodet i ein liten kropp strøymer på nytt,  
hjarta vil slå og føter vil gå,  
magen vil ha mat  
og foreldre har fått dotter si i gåve på nytt,  
12 år etter fødselsunderet.   
Død har vorte til liv! 

Og større under: 
Du kjem ikkje berre til henne, jenta, og til han, faren og til ho, mora. 

DU KJEM TIL MEG 
Du kjem der eg er, til den eg er. 
Du kjem når eg skal la små guttar og små jenter veksa opp 
med livsmot, tillit og tru. 

Du kjem i brød og vin og vil gje meg alt ditt. 
Du kjem utan at eg treng å sei så mykje, 
du kjenner meg likevel. 

Men nokre gonger er det godt for meg å sei 
kva eg vil du skal gjera for meg, 
om det er hjelp i djupaste naud 
eller varm takk for det useieleg vakre og gode i livet. 

Det vert godt å sleppa deg til. 
Du som seier: “Ver ikkje redd, berre tru!” 
For trua er visst den makta som sigrar over verda, 
seier apostelen  
og diktaren frå Garborg. 
Og i våre tider treng me det visst meir enn nokon gong. 

Du kjem til meg. 
Du får koma. 
Sleppa til.
Sei det eg treng å høyra. 
Leggja hendene på. 
Reisa opp. 
Frå noko eg er heilt utan krefter i,  
eit sår, noko bittert, ei sorg,  
noko eg er så redd og åleine med. 
Alt slikt som du kjem til,  
på din veg til oss. 
 
Og så: Det ufatteleg siste underet... 
Døden har ikkje siste ordet. 
Det har du som har vunne over han. 
Di hand tek mi. 

Dine ord i evig omsorg:  
“Eg seier deg, stå opp!  
Ver ikkje redd, berre tru”.