Lesetekst 1

De er mine vitne, seier Herren,
og min tenar, som eg har valt ut,
for at de skal kjenna meg og tru på meg
og skjøna at eg er Han.
Før meg har ingen gud vorte forma,
og etter meg skal ingen koma.

Eg, eg er Herren,
det finst ingen annan frelsar enn eg.

Det er eg som har fortalt
og frelst og gjort det kjent,
det finst ingen framand hos dykk.
De er mine vitne, seier Herren.
Eg er Gud,
heilt frå dag vart til,
eg er Han.
Ingen kan riva ut av mi hand;
det eg gjer, kan ingen gjera ugjort.

Jesaja 43,10–13

Lesetekst 2

Men når det blir forkynt at Kristus er reist opp frå dei døde, korleis kan då somme av dykk seia at det ikkje finst noka oppstode frå dei døde? For er det inga oppstode frå dei døde, så har heller ikkje Kristus stått opp. Men er ikkje Kristus reist opp, er bodskapen vår tom, og tom er òg trua dykkar. Då står vi som falske vitne om Gud. For då har vi vitna imot Gud når vi seier at han har reist Kristus opp, noko han ikkje har gjort dersom døde ikkje står opp. For står ikkje døde opp, så er heller ikkje Kristus reist opp. Men er ikkje Kristus reist opp, då er trua dykkar meiningslaus, og de er enno i syndene dykkar. Då er òg dei tapte som har sovna inn i Kristus. Har vi berre for dette livet sett vårt håp til Kristus, då er vi ynkelegare enn alle menneske.

Men no er Kristus reist opp frå dei døde. Han er førstegrøda av dei som har sovna inn. Fordi døden er komen ved eit menneske, så er òg oppstoda av dei døde komen ved eit menneske.

1. Korintar 15,12–21

Evangelietekst

Sidan openberra Jesus seg endå ein gong for læresveinane; det var ved Tiberiassjøen, og det gjekk slik til: Simon Peter, Tomas, som vart kalla Tvillingen, Natanael frå Kana i Galilea, Sebedeus-sønene og to andre av læresveinane hans var saman der. Simon Peter seier til dei andre: «Eg vil ut og fiska.» «Vi blir med deg, vi òg», sa dei. Så gjekk dei av stad og steig i båten, men den natta fekk dei ikkje noko.

Då det tok til å lysna av dag, stod Jesus på stranda, men læresveinane visste ikkje at det var han. Jesus sa til dei: «Har de ikkje noko å eta, borna mine?» «Nei», svara dei. «Kast garnet på høgre sida av båten, så skal de få», sa han. Dei kasta garnet, og då greidde dei ikkje å dra det opp, så mykje fisk hadde dei fått. Den læresveinen som Jesus elska, sa til Peter: «Det er Herren.» Då Simon Peter høyrde at det var Herren, batt han kappa om seg – den hadde han teke av – og hoppa i sjøen. Dei andre læresveinane kom med båten og drog garnet med fisken etter seg. Dei var ikkje langt frå land, berre omkring to hundre alner.

Då dei kom i land, fekk dei sjå eit bål der, og det låg fisk og brød på glørne. «Kom hit med noko av den fisken de fekk», sa Jesus til dei. Simon Peter gjekk då ut i båten og drog garnet på land. Det var fullt av store fiskar, eitt hundre og femtitre i alt. Men endå det var så mange, rivna ikkje garnet. Jesus sa til dei: «Kom og få mat!» Ingen av læresveinane våga å spørja han: «Kven er du?» Dei visste at det var Herren. Då gjekk Jesus fram, tok brødet og gav dei, og det same gjorde han med fisken.

Dette var tredje gongen Jesus openberra seg for læresveinane etter at han var reist opp frå dei døde.

Johannes 21,1–14