Lesetekst 1
Då folket såg at Moses drygde med å koma ned frå fjellet, flokka dei seg om Aron og sa til han: «Kom og lag ein gud til oss som kan gå føre oss! For vi veit ikkje kva som har hendt med denne Moses, mannen som førte oss opp frå Egypt.» Aron sa til dei: «Ta gullringane av øyra på konene, sønene og døtrene dykkar og kom med dei til meg!» Då tok heile folket av seg gullringane som dei hadde i øyra, og kom til Aron med dei. Han tok imot gullet, forma det med meisel og støypte ein kalv. Så ropa dei: «Dette er guden din, Israel, han som førte deg opp frå Egypt!»
2. Mosebok 32,1–4

Dagen etter sa Moses til folket: «De har gjort ei stor synd. Men no vil eg gå opp til Herren, kanskje kan eg skaffa soning for synda dykkar.» Så gjekk Moses tilbake til Herren og sa: «Dette folket har gjort ei stor synd! Dei har laga seg ein gud av gull. Tilgjev no syndene deira! Kan du ikkje, så stryk meg ut av boka du skriv i!» Då svara Herren: «Den som syndar mot meg, stryk eg ut av boka mi. Gå no og før folket dit eg har sagt deg! Sjå, engelen min skal gå føre deg. Men på rekneskapsdagen skal eg gjera opp rekneskap med dei for syndene deira.» Slik straffa Herren folket fordi dei hadde fått laga gullkalven, den som Aron hadde laga.
2. Mosebok 32,30–35

Lesetekst 2
Elsk ikkje verda og heller ikkje det som er i verda! Den som elskar verda, har ikkje kjærleiken til Far i seg. For alt her i verda – lysta i kjøtet, lysta som styrer auga, og skrytet av det ein eig – det er ikkje av Far, men av verda. Verda forgår med all si lyst, men den som gjer Guds vilje, blir verande til evig tid.
1. Johannes 2,15–17

Evangelietekst
Samla dykk ikkje skattar på jorda, der møll og makk øydelegg og tjuvar bryt seg inn og stel. Men samla dykk skattar i himmelen, der verken møll eller makk øydelegg og tjuvar ikkje bryt seg inn og stel. For der skatten din er, vil hjartet ditt òg vera.

Auget er kroppens lampe. Er auget ditt klårt, er det fordi kroppen er fylt av lys. Men er auget ditt sjukt, er det fordi kroppen er fylt av mørker. Er no lyset i deg mørker, kor djupt blir ikkje mørkret då!

Ingen slave kan tena to herrar. Han vil hata den eine og elska den andre, eller halda seg til den eine og vanvørda den andre. De kan ikkje tena både Gud og Mammon.
Matteus 6,19–24